هیچ واحد مسکونی بدون آمادهسازی و کیفیت ساختمان تحویل متقاضیان نمیشود
به گزارش وبسایت پیمانکار به نقل از شرکت عمران شهرهای جدید، شهرام ملکی، معاون وزیر راه و شهرسازی، در جلسه بررسی کنترل کیفیت طرحهای مسکن حمایتی، ضمن اشاره به بهکارگیری تمام ابزارهای تولید مسکن برای ذینفعان، بر اهمیت کیفیت و ایجاد حس تعلق برای ساکنان این واحدها تأکید کرد. وی با مرور تاریخچه ساخت مسکن حمایتی از سال ۱۳۸۶، به تغییر نقش وزارت راه و شهرسازی از صرفاً تأمین زمین به عهدهگیری تمام مراحل ساخت اشاره کرد. این افزایش حجم کار، به گفته ملکی، باعث کمرنگ شدن توجه به کیفیت شده است. با توجه به اینکه حدود ۸۰۰ هزار واحد مسکن حمایتی در مرحله ساخت نما یا پیش از آن هستند، وی این وضعیت را فرصتی مناسب برای ارتقاء کیفیت با بهرهگیری از معماران برجسته دانست.
ملکی بر لزوم طراحی سازوکاری قانونی با تکیه بر قانون برنامه هفتم و تأکیدات وزیر راه و شهرسازی، برای نظارت بر حوزه معماری و شهرسازی و الزامسازی در سراسر بخشهای اجرایی تأکید کرد. این سازوکار، به گفته وی، باید کیفیت را در کل فرآیند ساخت، از مرحله طراحی تا بهرهبرداری، تضمین کند.
غلامرضا کاظمیان، معاون معماری و شهرسازی وزارت راه و شهرسازی، نیز در این جلسه بر اهمیت توجه به طرحهای جامع و تفصیلی، طرحهای آمادهسازی، طراحی شهری و معماری از همان ابتدا برای تضمین کیفیت تأکید کرد. وی با اشاره به نقش دانش طراحی در ارتقاء کیفیت، بر لزوم طراحی پروژههایی با امکان زیست با کیفیت و پیشبرد همزمان حوزههای ساختمان و فضا برای رفع مشکلات از همان ابتدا، صحبت کرد.
علی نبیان، مدیرعامل سازمان ملی زمین و مسکن، نیاز به انقلابی در حوزه ساخت و ساز را ضروری دانسته و بر تحویل پروژههایی با کیفیت ماندگار و توجه همزمان به زیرساختها، بخشهای روبنایی و فضاسازی در فرآیند ساخت تأکید کرد. در همین راستا، عبدالرضا گلپایگانی، مدیرعامل شرکت بازآفرینی شهری ایران، استفاده از معماران کاربلد و طراحیهای فاخر را به عنوان الگوهای قابل تعمیم در سطح کشور ضروری دانست.
این جلسه نشاندهنده نگرانیهای جدی در مورد کیفیت ساخت مسکن حمایتی در ایران است. افزایش مقیاس پروژهها بدون توجه کافی به کیفیت، چالشهایی را در پی داشته است. راهکارهای ارائه شده، از جمله استفاده از معماران متخصص و ایجاد سازوکارهای نظارتی قوی، میتوانند در بهبود وضعیت کیفیت و ایجاد حس تعلق ساکنین به محیط زندگی خود مؤثر باشند. اما موفقیت این راهکارها به میزان اجرای دقیق و حمایتهای لازم از سوی نهادهای مربوطه بستگی دارد. باید دید آیا این تاکیدات و طرحهای ارائه شده منجر به تغییری اساسی در کیفیت پروژههای مسکن حمایتی در آینده خواهد شد یا خیر. علاوه بر این، ارزیابی مستقل و شفاف در مورد کیفیت پروژههای تحویل شده و بازخورد ساکنان، برای سنجش میزان موفقیت این اقدامات ضروری به نظر میرسد. این موضوع، نه تنها در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان، بلکه در پیشگیری از اتلاف منابع ملی نیز نقشی حیاتی خواهد داشت.
منبع: شرکت عمران شهرهای جدید


